James Abbott McNeill Whistler
James Abbott McNeill Whistler urodził się 11 lipca 1834 roku, w Lovell, w stanie Massachussets. Ojciec, George Wishington Whistler byt wybitnym inżynierem, wykształconym w słynnej szkole wojskowej w West Point. Był specjalistą od budowy kolei żelaznych. Matka malarza, Anna Matylda McNeill pochodziła z prowincjonalnej i bardzo purytańskiej rodziny. Była drugą żoną George’a Whistlera. Przyszły malarz wyniósł z domu duże poczucie honoru, zmieszane wszakże z pewną impertynencją: te dwie cechy charakteru zachowa do końca życia. W lipcu l85I roku, podążając śladami ojca, James wstępuje do wojskowej akademii w West Point. Nie jest jednak dobrym uczniem, z wyjątkiem rysunku ma słabe stopnie - w czerwcu 18 54 roku zostaje wyrzucony ze szkoły. W listopadzie tego samego roku zatrudnia się w waszyngtońskim Biurze Kartografii Morskiej, gdzie poznaje sposoby przygotowywania map. W lutym 1855 roku rezygnuje z pracy i podejmuje decyzję: pojedzie do Paryża uczyć się malarstwa. 3 listopada Whistler przybywa do francuskiej stolicy, nie przypuszcza wówczas, że już nigdy nie wróci do rodzinnego kraju. Od przyjazdu do Paryża uczęszcza do Cesarskiej Szkoły Rysunku. W 1856 roku wstępuje do pracowni Charlesa Gleyre’a, najmniej surowego mistrza w paryskiej Szkole Sztuk Pięknych. Whistler sławny już przede wszystkim jako barwna i nonkonformistyczna postać, zaczyna być uznawany jako artysta. W 1862 roku malarz wystawia w renomowanej galerii paryskiej Martineta cykl akwafort, których tematem jest Tamiza. Wystawia swe prace również w Anglii, między innymi w bardzo prestiżowej londyńskie) Royal Academy. W grudniu 1862 roku, w towarzystwie swojej przyjaciółki Joanny Hifferman, Whistler opuszcza Paryż i na stałe osiedla się w Anglii. Whistler uchodzi za dandysa gustującego w prowokacjach, podczas gdy rzeczywiście jest artystą, który próbuje uczynić z całego swego życia dzieło sztuki. Nieporozumienia wokół osoby artysty idą w parze z niezrozumieniem jego twórczości. Whistler wielokrotnie broni się na lamach prasy. Najczęściej wyjaśnia przesłanie któregoś z obrazów albo domaga się uznania dla swojego punktu widzenia. Próby samoobrony spełzają jednak na niczym. Znany francuski marszand Durand-Ruel (l831-1922) opowiada w pamiętnikach, jak wielkie było niezrozumienie publiczności dla prac Whistlera i jaką klęską finansową okazała się wystawa jego obrazów w Londynie w 1873 roku. Whistler żyje i pracuje w Anglii lecz często przyjeżdża do Francji i regularnie wystawia w Paryżu. W 1863 roku bierze udział w Salonie Odrzuconych, na którym Śniadanie na trawie Maneta wywołuje skandal. Whistler także wzbudza emocje. Jeszcze raz próbuje w gazetach wytłumaczyć publiczności swoją metodę. Ale krytycy znowu wypominają ekstrawaganckie zachowanie lekceważąc zalety malarskie obrazów. Trzeba przyznać, że Whistler wykorzystuje każdą okazję aby się wyróżnić: lubi na przykład przechadzać się z jaskrawo żółtą parasolką, z różową jedwabną chusteczką zatkniętą w kieszonkę marynarki. Teraz Whistler szuka uznania w brytyjskich środowiskach artystycznych. Nawiązuje kontakty z prerafaelitami, którzy cieszą się wielkim powodzeniem w Anglii lat siedemdziesiątych. Wystawia często w londyńskich galeriach, maluje coraz więcej. Przełomem staje się jego pierwsza osobista wystawa w londyńskiej Flemish Gallery w 1874 roku, gdzie pokazuje ponad osiemdziesiąt prac: obrazy, rysunki oraz grafiki. W 1902 roku zapada na ciężką grypę z komplikacjami. Pomimo złego stanu zdrowia przygotowuje znaczącą wystawę retrospektywną swych dzieł. Odbędzie się ona dopiero w 1905 roku, w dwa lata po śmierci artysty. Whistler umiera w Anglii, do której wrócił z Francji dwa lata wcześniej, 17 lipca 1903 roku. Pochowany zostaje na cmentarzu Chiswick (dzisiaj przedmieścia Londynu).
Leave a Reply